Τα Μαγικά Παιχνίδια

Πώς μου ήρθε χθες το απόγευμα στα ξαφνικά
Και άνοιξα το παλιό κουτί μου με τα μαγικά
Βρήκα μέσα τον Ντόναλντ και την Νταίζη
Και ένα παλιό γραμμοφωνάκι που ακόμα παίζει.

Ήρθες στην σκέψη μου πάλι το ίδιο ξαφνικά.
Ούτως ή άλλως μου το είχες πει: παντού υπάρχουν μαγικά.
Πώς θα σε διώξω τώρα μέσα από την σκέψη?
Αφού μέσα στην μυστική γωνιά μου έχεις μπλέξει.

Και να η Μίνι με τον Μίκυ κάνουν τσουλήθρα
Μέσα σε όλα μου τα κλειδωμένα μυστικά
Πάλι τους πήρες με το μέρος σου απλά
Όλους τους ήρωες που είχαμε παιδιά.

Το ίδιο ξαφνικά υπάρχει φως
Και η μυστική γωνία μου καθάρισε, για σένα δυστυχώς.
Ούτως ή άλλως στο είχα πει: παντού υπάρχουν μαγικά
Και όταν τα πιστεύουμε εμφανίζονται πάντα στα ξαφνικά.

Φέτος τις γιορτές θα ήθελα…

leaves_maple_autumn_flying_47548_2560x1600.jpg

Να μην μαζευτούμε όπως πάντα όλοι γύρω από ένα τραπέζι χωρίς να είμαστε στ’ αλήθεια εκεί, να λέμε και να γνέφουμε σα να ακούμε. Αλλά να συναντηθούμε όλοι εκείνοι που θέλουμε στ’ αλήθεια να βρεθούμε, να μιλήσουμε και να ακούσουμε αληθινά.

Να πει έστω και ένας αυτό που σκέφτεται, αυτό που έχει μέσα στην καρδιά του είτε είναι κακό, είτε καλό… αλλά τουλάχιστον να είναι αληθινό.

Να μην θέλουμε να βρούμε απλά ένα φλουρί μέσα σε μία πίτα, αλλά να ευχηθούμε πως όλος ο κόσμος θα βρει κάτι αυτή την χρονιά που θα τον κάνει έστω και λίγο πιο ευτυχισμένο από την προηγούμενη.

Να μην θέλουμε απλά τα φωτάκια ενός δέντρου αναμμένα, αλλά να ελπίσουμε πώς θα υπάρχει από ‘δω και πέρα περισσότερο φως στις καρδιές των ανθρώπων.

Να μην λέμε χρόνια πολλά και καλή χρονιά σε κάποιον χωρίς να το εννοούμε, αλλά να ελπίσουμε ότι ο οποιοσδήποτε θα έχει μία καλή χρονιά όπως την ελπίζει και την έχει ονειρευτεί.

Να κρατήσουμε έστω και λίγο το χέρι του διπλανού μας. Μπορεί να του φανεί παράξενο, αλλά θα του χαρίσει ένα χαμόγελο μέσα στην ψυχή του.

Να πούμε μπράβο σε κάποιον για οτιδήποτε προσπάθησε και ίσως κατάφερε να κάνει.

Να πούμε μπράβο στον εαυτό μας για όλα αυτά που καταφέραμε και δεν του το αναγνωρίσαμε.

Να πούμε συγγνώμη αν πληγώσαμε κάποιον, ακόμα κι αν δεν μας ακούσει.

Να πούμε συγγνώμη στον εαυτό μας για όλα αυτά που τον αναγκάσαμε να κάνει και δεν ήθελε.

Να πούμε σε κάποιον ότι τον αγαπάμε.

Να χαρίσουμε έστω και κάτι πολύ μικρό.

Να τραγουδήσουμε έναν στίχο από κάποιο τραγούδι που θα μας κάνει χαρούμενους.

Να μην αναπολήσουμε παλιότερες εποχές, αλλά να ζήσουμε την στιγμή που ζούμε τώρα.

Να μην πούμε για το πώς θα είναι το μέλλον, αλλά να ζήσουμε την στιγμή που ζούμε τώρα.

Να ευχηθούμε ότι όλοι θα χαμογελάμε λίγο παραπάνω από ‘δω και πέρα.

Αν μας πέσει κάτω κανένα πιάτο ή κανένα ποτήρι ή αν δεν έχουμε προλάβει να αγοράσουμε κάτι που θέλουμε, να γελάσουμε γιατί απλά δεν πειράζει.

Να μην φοβηθούμε.

Να είμαστε έστω και λίγο πιο θαρραλέοι από ότι ήμασταν μέχρι τώρα.

Να υποσχεθούμε στην ψυχή μας ότι θα ονειρευόμαστε περισσότερο.

Να κλείσουμε τα μάτια και να υποσχεθούμε στον εαυτό μας ότι φέτος θα ταξιδέψουμε περισσότερο * και αν όχι προς κάποιο εξωτερικό μέρος, τότε σίγουρα προς κάποιο εσωτερικό.

Να γελάσουμε μαζί με κάποιον που αγαπάμε πολύ.

Να υποσχεθούμε ο ένας στον άλλον ότι θα είμαστε δίπλα του.

Να μαζέψουμε ευτυχισμένες εικόνες για τις δύσκολες στιγμές που θα έρθουν.

Να μην το βάλουμε κάτω και να ακολουθούμε το φως.

Ποιος γελάει;

Ακροβατώ πάνω σε μία λεπτή γραμμή.
Μία γραμμή που με κυνηγάει
από τότε που ήμουνα μικρή.
Με κυνηγάει;
Την κυνηγάω;
Δεν ξέρω.
Πάντως πάντα έβρισκα τον εαυτό μου
να ακροβατεί πάνω της.
Να αναρωτιέται:
Ποιο από τα δύο να κάνω;
Αυτό που βρίσκεται δεξιά της γραμμής;
Ή αριστερά της;
Ποιο είναι πιο εύκολο;
Ποιο θα μου μάθει πιο πολλά;
Που θα πονέσω λιγότερο;

Ό,τι και να αποφάσιζα η γραμμή δεν έφευγε ποτέ.
Κι εγώ πάνω της έχω μάθει να κάνω φιγούρες,
να χορεύω δύσκολα βήματα,
να φοράω ψιλοτάκουνα παπούτσια
και να ισορροπώ στη μύτη.
Έχω μάθει να γελάω με τους άλλους
που παίρνουν τις αποφάσεις τους:
Δύσκολα;
Εύκολα;
Χωρίς δεύτερες σκέψεις;
Ή με πολλές δεύτερες σκέψεις;
Πάντως χωρίς κάποια γραμμή
πάνω στην οποία πρέπει να ισορροπήσουν.
Γελάω με αυτούς που κλαίνε
για απλές αποφάσεις.
Γελάω με αυτούς που μιλάνε
χωρίς να συνειδητοποιούν
τι λένε.
Γελάω με αυτούς που βγαίνουν βόλτα
και δεν βλέπουν πραγματικά
τι υπάρχει δίπλα τους.
Γελάω με τους άλλους.
Τους άλλους που δεν είναι εγώ.
Που λέω ότι η ζωή τους
είναι πιο απλή από την δική μου.
Δεν έχουν μία γραμμή για να ισορροπούν.
Δε νοιώθουν ότι πάνω στην γραμμή
δεν βρίσκεται μόνο αυτός ο εαυτός τους
αλλά όλοι οι εαυτοί τους
από το παρελθόν
από το μέλλον
από το παράλληλο παρόν
και τα μάτια τους είναι στραμμένα
στο πού και με ποιο τρόπο θα πατήσω
πάλι πάνω στη γραμμή.
Δεν νοιώθουν μάτια να ακολουθούν
κάθε τους βήμα,
εντός ή εκτός γραμμής.

Γελάω κυρίως με τον εαυτό μου
Του χαμογελάω γι αυτά που κάνει
Και γελάω μαζί του γι αυτά που νομίζει ότι κάνει.
Τον κοιτάω όταν ετοιμάζεται να βγει έξω
Όταν διαβάζει,
Όταν κάθεται και σκέφτεται,
Τον κοιτάω όταν κοιμάται…

Και κάτι βράδια σαν αυτό αναρωτιέμαι:
ποιος άραγε εκεί πάνω γελάει με μένα;

DSC_1156

Να…

Να περπατήσουμε ελεύθεροι
σε δρόμους που επιμένουν να μας κρατούν δεμένους.
Να μιλήσουμε χωρίς φόβο
με το αρχαίο νόημα των λέξεων
που τόσο έντονα προσπαθήσαμε να αλλάξουμε
κατά την διάρκεια του Χρόνου.
Ευτυχώς αποτύχαμε.

Να ξυπνήσουμε ξανά τις αληθινές αισθήσεις μας.
Να ξεσκονίσουμε τον φόβο από το παπούτσια μας
για να μπορούν τα βήματα μας
να ακουστούν ελεύθερα και χαρούμενα.
Να ξεσκονίσουμε τον φόβο από το μυαλό μας
για να μπορέσουμε να σκεφτούμε ξανά
χωρίς όρια.

Να ξυπνήσουμε πάλι τους αληθινούς εαυτούς μας
και να κοιμίσουμε τους ψεύτικους.
Να τους αφήσουμε να αναπνεύσουν
τον αέρα της ελευθερίας
και να δουν με αληθινά μάτια.

Να νοιώσουμε την αγάπη του σύμπαντος
και να πιστέψουμε με την αληθινή πίστη
στα θαύματα που μας περιμένουν
και που τόσο πεισματικά αρνούμαστε να δούμε.

DSC00169

Ο δρόμος του χρόνου

Περπατάω μέσα στον δρόμο του χρόνου
Αναρωτιέμαι πώς βρέθηκα εκεί…
Έστριψα σε κάποιο λάθος στενάκι;
Δεν υπάρχουν τέτοια λάθη.
Παραμονεύουν στις γωνίες
και όταν τους έρθει το ουράνιο έναυσμα
κάνουν αισθητή την παρουσία τους.

Πολλοί περπάτησαν πριν από μένα στον δρόμο του χρόνου.
Βλέπω τα σκονισμένα βήματά τους
να έχουν ήδη ακολουθήσει τη διαδρομή που κάνω.
Τα απομεινάρια των ανθρώπων που πέρασαν
τα συναντώ σε κάθε βήμα.
Ένα ρούχο,
ένα αποτύπωμα παλάμης πάνω σε ένα παράθυρο,
λέξεις γραμμένες στους τοίχους.
Τι απομένει άραγε από εμάς;
Στοιχεία;
Ή τίποτα;

Θα με βγάλει η διαδρομή κάπου διαφορετικά;
Ή θα φτάσω στο ίδιο σημείο με τους άλλους;
Κάνουμε κύκλους γύρω-γύρω από τα ίδια σημεία;
Και σταματάμε στις ίδιες στιγμές;
Ή μήπως υπάρχει ένα ειδικό μονοπάτι
για τον καθέναν από εμάς στον δρόμο του χρόνου;
Θα βρει κάποιος τα δικά μου αποτυπώματα;
Ή θα μείνουν ξεχασμένα;

Δεν περπατούν όλοι τον δρόμο του χρόνου.
Κάποιοι φτάνουν μέχρι την πόρτα
αλλά οπισθοχωρούν τρομαγμένοι.
Κάποιοι φτάνουν στο τέλος του από την άλλη μεριά.
Κάποιοι απλά τον προσπερνούν
χωρίς να γνωρίζουν την ύπαρξή του.

Ο δρόμος του χρόνου παραμένει πάντα εκεί.
Όλα γύρω του αλλάζουν,
εκείνος όμως όχι.
Κάποιες φορές είναι πιο όμορφος.
Κάποιες άλλες πιο μουντός.
Τα δέντρα του μπορεί να έχουν καρπούς
ή να είναι γεμάτα κάκτους.
Να εμφανιστούν σύννεφα
ή να υπάρχει μία μόνιμη βροχή.

Μπορεί να μη θυμάσαι πώς βρέθηκες εκεί.
Μπορεί να μην είσαι σίγουρος αν χτύπησες την πόρτα
ή αν άνοιξε για σένα.
Πάντως αν βρεθείς μπροστά του
σίγουρα θα σε καλέσει να τον περπατήσεις.
Μία πρόσκληση που πρέπει να αποδεχτείς.

20150507_144136

Μια στιγμή

Είμαστε μαύρες μορφές που χορεύουν
πάνω στο φως του χρόνου.

Μικρές λίμνες μέσα στον ωκεανό

Μαριονέτες ή μαριονετοπαίχτες
σε ένα παιχνίδι σκιών;

Μορφές που δεν βλέπουν
το είδωλο τους στον καθρέφτη
μας ακολουθούν.

Αιώνιες ασπρόμαυρες μάχες
επαναλαμβάνονται άκοπα.

Είμαστε μαύρες μορφές που χορεύουν
πάνω στο φως του χρόνου
ελπίζοντας να πιάσουμε μία ηλιαχτίδα.
Είναι άραγε σωτήρια;

20150606_193743

Η Βασίλισσα και ο στρατιώτης

Σε σκέφτομαι κάποιες στιγμές
Όχι συνέχεια
Μόνο εκείνες τις στιγμές
που επιτρέπω στο μυαλό μου να ξεφύγει από το τώρα.
Δεν ξέρω αν θα μπορούσα να περιγράψω
όλες σου τις λεπτομέρειες.
Μόνο εκείνες που έχουν καρφωθεί στο μυαλό μου
χωρίς να με ρωτήσουν
και δεν φεύγουν.

Το βλέμμα σου πάνω από ένα ποτήρι λευκό κρασί.
Ένα χαμόγελο όταν μου περιέγραφες
Κατορθώματα και περιπέτειες
που δεν έκανες ποτέ.
Την ψεύτικη αδιαφορία σου
όταν βρισκόμαστε μπροστά σε κόσμο.

Έπειτα σκέφτομαι τις στιγμές
που δεν συνέβησαν ποτέ.
Τα ρομαντικά δείπνα με κεράκια στην παραλία.
Τις βόλτες με ποδήλατα.
Το χέρι σου στο δικό μου όταν κοιμόμαστε.

Αναρωτιέμαι πώς δεν είδα τα ψέματα
πίσω από τις λέξεις.
Τα κρυμμένα τραπουλόχαρτα
ανάμεσα στα φύλλα της τράπουλας.
Έχουν μάθει μέσα στους αιώνες και κρύβονται καλά.

Και τώρα ήρθε η στιγμή
να σε καλέσω εγώ σε μονομαχία.
Μόνο που αυτή η μάχη θα γίνει
με τους δικούς μου όρους.
Εγώ θα είμαι η Βασίλισσα
και εσύ ένας απλός στρατιώτης.
Οι διαταγές μου θα είναι
ο λόγος της ύπαρξης σου.
Θα αναπνέεις για το όνομά μου.
Μία κίνησή μου θα είναι ο κόσμος σου.
Θα είσαι έτοιμος να θυσιάζεις την ζωή σου
για οτιδήποτε επιθυμώ.
Θα προσπαθείς μάταια να βρεις τρόπους
Να με διασκεδάσεις.
Θα γελάω δυνατά με τις αποτυχίες σου.

Όταν το αποφασίσω θα διατάξω
τιμωρία για εσχάτη προδοσία.
Εσύ θα μείνεις να με κοιτάς
με ακίνητα μάτια.
Την ώρα που θα σε σκοτώνουν
θα ελπίζω την επόμενη φορά
να μην ξαναδώ αυτό το βλέμμα.

DSC_1191